« november 2009 | Hoofdmenu | januari 2010 »
En als afsluiter "It was a very good year"... Niet van Sinatra, maar van William Shatner, dé Shatner (Captain Kirk van de Starship Enterprise) Wat een geweldige vent!
Ik heb volgens mij al eerder geschreven over zijn muzikale project genaamd Has Been. Prachtig (voor de freaks).
Klik HIER voor een portie It was a very good year!
Vanaf Costa del Blog wens ik allen "Einen Guten Rutsch!"
Ik had me begin 2009 voorgenomen om dit jaar een post te wijden aan de band Cyrcus. De gitarist/brombeer Andreas Gaube is een collega. Niet persé mijn muzieksmaak voor de zondagochtend, maar voor de zaterdagavond... moah!
Voor als je eens stoom wil afblazen... dan helpt een avondje Cyrcus zeker! Hun motto: Blood, sweat & Bubbles!
Allereerst een intro (grinz, grinz):
Andy is de 2e van links... (customer service advisor!)
En hier het echte werk:
Het jaar van Obama, Michael Jackson, de crisis, mislukte milieu-toppen, gelukte en mislukte aanslagen... het jaar van veel goeie films, muziek en boeken (eindelijk Dylan's Chronicles gelezen)... maar boven dit alles het jaar van onze fruitella: Stella! Geen dag is hetzelfde, geen dag is zoals al die dagen pre-fruitella... La vita e bella!
Oh ja... one word... Niet "Oh-Snap", maar "Oh-Stella"!
Go for it, kleine. Geef het oud jaar nog maar een trap na!
Ik krijg het droevige feit dat Vic er niet meer is niet uit mijn hoofd. Ik heb zijn droevige melodieën en teksten altijd gekoesterd. Begin jaren 90 ben ik via R.E.M. bij Vic Chesnutt aanbeland (R.E.M. speelde één van zijn nummers in voor het Sweet Relief album). Sweet Relief is een initiatief om bij te springen voor mensen of groepen van mensen in een of andere nood.
Vic was betrokken bij een auto ongeluk op zijn achttiende. Sindsdien zat hij in een rolstoel. Door het slechte gezondheidssysteem in de US had hij al op jonge leeftijd hoge schulden vanwege de medische verzorging die hij nodig had. De opbrengsten van het Sweet Relief project moesten heb er weer bovenop helpen... a long time ago...
Er was sprake van dat hij al langer depressief was en vorige week heeft hij het besluit genomen om een overdosis spierverslappers te nemen. Hij lag de hele week in een coma en is dus met kerst overleden.
...een van de redenen van zijn depressie zou alweer de financiële situatie zijn door de hoge medische kosten die hij moest maken.
Ooit zei hij zelf over zijn situatie: “It was only after I broke my neck and even like maybe a year later that I really started realizing that I had something to say.”
R.I.P.
Discography:
1990 Little
1991 West of Rome
1993 Drunk
1995 Is the Actor Happy?
1996 About to Choke
1998 The Salesman and Bernadette
2000 Merriment
2001 Left to his Own Devices
2003 Silver Lake
2005 Ghetto Bells
2005 Extra Credit EP
2007 North Star Deserter
2008 Dark Developments
2009 At the Cut
2009 Skitter on Take-Off
Vic is niet meer. Een droevige dag voor de muziek...
Datum: 25-12-2009
Bron: Spinner.com
Earlier today, Spinner sadly reported that well-loved and respected singer-songwriter Vic Chesnutt was in a coma, following what was largely believed to be a suicide attempt. Sources now confirm that Chesnutt has passed away at the age of 45. San Francisco's Examiner, reports that Chesnutt was proclaimed dead just hours after slipping into a coma.
Entrenched in the Athens, Ga. music scene, Chesnutt was a songwriter's songwriter; he first earned the admiration of R.E.M.'s Michael Stipe in the late '80s and since then was praised by countless other notable songwriters and musicians, many of which eventually collaborated with him. His most recent band included members of Fugazi, Godspeed! You Black Emperor and Silver Mt. Zion Orchestra, but over the years he collaborated with members of Widespread Panic, Cracker, Lambchop, Throwing Muses, M. Ward, Cowboy Junkies and many more.
Chesnutt's national profile was elevated in 1996 when his songs were covered by an impressive list of contributors -- including Madonna, R.E.M., Smashing Pumpkins and Garbage -- for a Sweet Relief compilation album that benefited musicians without health insurance. Ironically and tragically, Chesnutt had health insurance and wasn't personally eligible for financial help from Sweet Relief, despite struggling to cover his significant health care costs. A car accident at the age of 18 left Chesnutt in a wheelchair, with a lifetime of complications.
He told Spinner earlier this year that "right now, I am in huge trouble in that the hospital is suing me for $35,000 for payment, which is terrifying -- and the rub is that I have health insurance." His heath care debt reportedly totaled more than $50,000 and his struggles with suicide and substance abuse have been well documented.
Chesnutt leaves us with a catalog of 13 studio albums, including this year's critically acclaimed 'At the Cut,' which he was recently out on the road supporting. In a live review of one of those shows, the New York Times noted that Chesnutt's songs were contemplations on "not just mortality but also the broader inevitability of collapse and decay."
In an interview with Spinner this past September, Chesnutt admitted that, as an artist, he was difficult to pigeonhole into one specific genre. "I was labeled as alt-country for years but I never saw that at all," he said. "I like it when you're confused by an artist for a minute. I like it when everything popping out of your iPod from a band is not the same crap over and over. That makes me happy."
Vic Chesnutt -- both the man and his music -- made many people happy. We will remember him for that, and for his songs, which will continue to give us moments of catharsis and release.
Via het Luka Bloom forum kwam ik uit op de foto-site van De Nieuwe Nor. En warempel... een foto van dèr Eric en d'n BergMeisteR... Hihaha!
Meer foto's hier
De Nieuwe Nor
Dinsdag, 3 November 2009
Setlist:
I Am Not At War With Anyone
Here And Now
Tribe
See You Soon
Make You Feel My Love
City Of Chicago
No Matter Where You Go, There You Are
Exploring The Blue
Gone To Pablo
You
Bridge Of Sorrow
Perfect Groove
Monsoon
Sunny Sailor Boy
I'm On Your Side
The Acoustic Motorbike
You Couldn't Have Come At A Better Time
Ciara
Don't Be Afraid Of The Light That Shines Within You
In 2010 weer! Wellicht in Köln...
Website: www.kulturkirche-koeln.de
Tickets: Reservation
Tickets: € 20 plus VKK
Als ik naar het werk rijd luister ik bijna altijd naar Radio1. In 2007 hoorde iedere dinsdag de gesproken column van Jassim al-Attar. Om een of andere reden is onderstaande column bij mij blijven hangen. Geen idee of het stuk nu nog hout snijdt voor anderen... Voor mij werkt het op een of andere manier nog steeds.
De 29-jarige Irakees Jassim al-Attar verzorgt vanuit Bagdad een weblog voor de NOS. Wekelijks bericht hij over het leven in de meest gewelddadige stad ter wereld.
Hoe houd je je staande onder de constante dreiging van aanslagen? Op een plek waar je religieuze identiteit een doodvonnis kan betekenen? In een land dat uiteen dreigt te vallen is Jassim een echte Irakees. Hij heeft Koerdisch, Turkmeens, soennitisch en sjiitisch bloed.
Iedere dinsdagochtend wordt op het Radio 1-Journaal tussen 08.00 en 09.00 uur een gesproken versie van de weblog uitgezonden.
Dagdromen over het verleden.
Bagdad, 19 november - Afgelopen woensdag reed ik naar mijn werk toen een opgeblazen auto mijn weg blokkeerde. Om veiligheidsredenen had zowel de politie als het leger de weg afgezet. Ik moest wachten, maar voelde me in die gewelddadige buurt niet op mijn gemak, dus ben ik maar een blokje om gegaan in afwachting van het vrijgeven van die straat.
Ik reed wat rond om de tijd te doden en plotseling zag ik een straat waar ik al meer dan twee jaar niet meer was geweest.
Ik zag het hek van de Bagdad-universiteit, waar ik heb gestudeerd. Ik voelde me overweldigd, alle herinneringen aan die tijd kwamen terug, de collegezalen, mijn collega's, de vijver in het midden van de campus. Ik werd door een onzichtbare hand naar mijn verleden geduwd. En ik had geen enkele neiging om me daar tegen te verzetten.
De man bij de controlepost van de universiteit vroeg me wat ik kwam doen, want vreemden laten ze niet toe. Ik had geluk, want een oude vriend van mij werkt er nog in de boekhouding. De bewaker belde hem op en even later kon ik naar binnen. Terug op mijn universiteit. Wat een fantastisch gevoel.
Ik was weer terug in de jaren negentig. Ik was 22. Er was geen oorlog, geen invasie. Ook geen milities, geen sectarische moorden. Ik was aan het dagdromen.
Mijn oude vriend heette me welkom met een kop thee. We begonnen te praten over de oude dagen. Hoe leuk die waren, hoe veilig het toen in de stad was. Dat we allemaal broeders waren en niet vooral sji'iet, soenniet, Koerd of Turkmeen. Nee, we waren allemaal Irakezen.
Hij liet me een foto zien die in zijn kantoor hing. Een foto van ons laatste studiejaar. Een fraaie foto van een groep mensen die het hele land Irak vertegenwoordigden. Zowel het noorden als het zuiden, het westen als het oosten, we hadden allemaal het gevoel dat we deel uitmaakten van dat ene land, dat we het land wilden opbouwen, dat we een nieuwe generatie vormden, de nieuwe mannen van Irak.
Ik vertrok met tranen in mijn ogen en reed naar mijn werk. Maar de weg was nog steeds versperd en via enkele smalle straten liep ik vast. Daar zag ik een groepje kinderen spelen. Ik besloot om even naar ze te kijken. Ze speelden 'terroristje'. Enkele kinderen hadden een nepwapen en die hadden ze op het hoofd van een ander kind gericht. Ga bidden, zeiden ze en toen schoten ze hem zogenaamd dood. Ze juichten en waren opgewonden.
Ik was geschokt. Ik voetbalde vroeger. Waar zal dit toe leiden?
Ik reed naar huis, want mijn werk kon ik toch niet bereiken. Op de bank lag ik na te denken over wat ik die dag had gezien, het verleden en het heden. Ik moet in slaap zijn gevallen. "Wakker worden, we hebben stroom". Met die woorden van mijn vrouw werd ik gewekt. God, alsjeblieft geef me een streepje licht in deze duisternis.
Eén foto buiten het mozaiek... voor de niet zo precieze muizers..!
Ho ho ho! Mocht er geen bericht meer komen vóór die dagen... Geniet van het samen zijn, de verhalen, de hapjes en de drankjes. En voor iedereen die Kerst haat: rustig aan het zijn maar 2 dagen..!
Over het algemeen ben ik ook niet zo'n kerstster, maar nu met onze Fruitella heb ik er toch wel écht zin in.
Ook de groeten van Mazzel & Zazou...
Bron: Autoweek
Datum: 09-12-09
We kunnen ons voorstellen dat u er vandaag niet zo voor in de stemming bent, als je zo naar buiten kijkt – maar toch brengen wij u de prijs van de zonnige cabrioletversie van de Fiat 500.
Fiat heeft al een prijs van één van de uitvoeringen van de 500C. Voor de 1.2-liter Rock Dualogic Start & Stop wordt een bedrag gerekend van 19.895 euro.
De kleine cabrio zit in deze uitvoering lekker in de spullen. Zo zijn er xenon-koplampen. De softtop is elektrisch bedienbaar en er is climate control en parkeersensoren aan de achterzijde. Verder zijn de buitenspiegels elektrisch te verstellen, verwarmbaar en zijn ze voorzien van chroomafwerking.
De 500C staat op 16 inch wielen, heeft een in hoogte verstelbaar stuurwiel, een radio/ cd-speler met MP3-mogelijkheid en zes speakers. Het Interscope Sound System is verder voorzien van een 100 Watt subwoofer.
Bron: nu.nl
Uitgegeven: 10 december 2009 11:55
AMSTERDAM – Het oudste kind in een gezin is egoïstischer dan de broers of zussen. Ze werken minder samen en wantrouwen anderen sneller.
Dit blijkt uit een onderzoek van wetenschappers van de Universtiteit van Montpellier, zo meldt het tijdschrift New Scientist. Zij onderzochten een groep van 400 broers en zussen, die moesten deelnemen aan een financieel spel gebaseerd op vertrouwen.
Eerstgeboren kinderen bleken hierbij het meest zelfzuchtig. Ze gunden in vergelijking met hun jongere familieleden anderen minder geld wanneer ze niet zeker konden stellen dat ze het terug zouden krijgen.
Enig kind
Opvallend is dat hetzelfde niet op gaat voor enig kinderen; zij vertoonden hetzelfde gedrag als mensen met een oudere broer of zus.
Volgens de onderzoekers is het gedrag te verklaren doordat de oudste kinderen bij de geboorte van een broertje of zusje niet meer alle aandacht van de ouders krijgen.
Jongere kinderen hebben echter hun hele leven deze aandacht moeten delen.
Geloof me... 't is écht waar. Ben ervaringsdeskundige...
Klik op de link (geen spam of virus...) http://www.youtube.com/experiencere
Oh ja, op Manchester Airport heb ik nog iets leuks voor onze Stella meegenomen. Genaand: "Trunki"! Trunki is een multifunctionele "ik ga er op zitten om te rijden en zie er uit als een dier koffer met wielen..." Trunki is gewoon cool! Pink voor onze little lady. Ze zeggen dat ukkies vanaf 3 hier op kunnen zitten en dan door de luchthaven heen kunnen rollen! En tot die tijd is het een kinky koffertje met hoorntjes...
Meer info op www.trunki.com.
Keep your suitcase rolin', heading for the terminal. Looking for adventure, wherever Trucki lead me... Born to be Truuuuunki!
Charlotte Gainsbourg - Heaven Can Wait from Charlotte Gainsbourg on Vimeo.
Home is where my Hat is... En mijn hoed is toch het liefste thuis.
De Kaizen/ Lean training was goed! Nu er voor zorgen dat ik process improvements effectiever oppak dan na mijn twee weken Six Sigma training in Cork. Maar een hele week in de UK is lang als je aan het thuisfront een Fruitella van (vandaag) 4 maanden oud hebt 'zitten'.
Deze noot kreeg ik nog van Eric mee: "Hey Kaizen Master! In Mandarijn Chinees is het Gaishan = verbeteren. Ik wens je Yilu Shunfeng = moge je op je reis altijd rugwind hebben." Nou rugwind hebben we gehad... Die twee (propeller)motoren van ons vliegtuig moesten flink draaien om ons terug naar Düsseldorf te fladderen...
"Glad to be back" zullen we maar zeggen.
Voor wie een indruk wil krijgen welke stof we behandeld hebben zie hier de link voor het basis boek voor Six Sigma (Lean en Kaizen) dummies: http://rs299.rapidshare.com/files/137397475/six_sigma_for_dummies.pdf
En voor de Dilbert-liefhebbers nog een leuke strip over process improvements:
Laatste reacties