06 en 07-08 Narvik - Kabelvåg
Vertrokken om 07:45 uur
Aankomst Kabelvåg 13:30 uur
Eilandgevoel
Kabelvåg is één van de grootste plaatsen op de eilandengroep de Lofoten, samen met het nabijgelegen Svolvær. De Lofoten zijn ontstaan door vulkanische uitbarstingen. We hadden rechtstreeks via de E10 kunnen rijden, maar we hadden trek in een omweg via de plaats Sortlandet. Deze ‘trek’ werd veroorzaakt doordat Sortland deel uit maakt van een andere groep eilanden, nl. de Vesterålen. En een andere reden was omdat we door deze omweg te nemen nog met twee ferry’s konden varen. Dit blijft toch een leuke manier van reizen.
Het landschap van de Vesterålen én de Lofoten is weer totaal anders dan al de andere bergen en heuvels die we tot nu toe hebben gezien. Ruig is het woord. Aan bijna alle bergen is af te zien dat ze zijn ontstaan door enorme vloedgolven aan lava.
Dit is écht overweldigend. Awesome gewoon! Als je een paar dagen er uit wil en echt fantastische natuur wilt zien… vlieg naar Leknes en rij hier een weekje rond. Super relaxed… zwarte, bruine en grijze lava bergen begroeid met loofbomen, mos, heide en bossen paarse bloemen.
Het zee en meerwater is kraak helder(st).
De stranden zijn WIT en de zee ziet er echt uit als in de tropics! Wel iesje frisser...
Lofoten/ Kabelvåg dag 2
Er is één hoofdstraat naar “het zuiden” van de Lofoten. Vanaf Kabelvåg zijn het naar het laatste plaatsje 128 km. Dit laatste plaatsje van de eilandengroep heet trouwens Å.
Å is de kortste plaatsnaam ter wereld! Veel van de vissersdorpjes zien er na 200 jaar nog steeds het zelfde uit. Alle (pak-)huisjes staan aan het water, deels op palen, zodat de boten gelijk de vangst de fabriekjes in kan vervoeren. Heel erg leuk om te zien allemaal.
Behalve de pittoreske dorpjes en de natuur zijn de bruggen ook echt fantastisch om naar te kijken. Ik schrijf dit verhaaltje zeker een week voordat het op mijn blog verschijnt (29/09: Yeah right... toen dacht ik dat ik na terugkomst nog steeds een relaxed leven zou hebben...) maar ik ben er zeker van dat er een foto van een van de bruggen gepubliceerd zal worden.
Nu we een paar dagen in Noorwegen zijn is één ding duidelijk. Dit is écht een duur land… We beginnen door te krijgen waarom er voornamelijk oldtimers (gepensioneerde menschen) of snobs (mensen die denken dat ze directe familie van God zijn) door dit land reizen. Fuck it, het is wel een prachtig land. Mijn centen mogen ze hebben… alleen het tempo van in name mag gerust ietsie minder. Alfa rijden is echt tof maar met bijna twee euro voor een litertje (euro 95)… Da’s dus 20 cent per km…
Maar het blijft heerlijk om die bochtjes door te cruisen..!
Na twee dagen lekker eilanden zit dit er ook weer op. De oorspronkelijk bedachte ferry was al vol. Dus moesten we op zoek naar een alternatief.
Gevonden! Eerst een nachtje rust.
08-07-08 Kabelvåg - Fauske
Vertrokken om 08:10 uur
Aankomst Fauske 14:15 uur
Tunnelen en rusten.
De alternatieve ferry ligt eigenlijk op de route terug richting noorden (dus in de richting Narvik), maar omdat we via Sortlandet zijn we hier nog niet gereden. Voordat we op de ferry zijn aangekomen hebben we al 8 tunnels gehad (waarvan één van 6,8 km). Toen de ferry op richting Bognes. Na een uurtje staren naar bergen en bossen weer de auto in. Weer tunnels. In totaal hebben we wel 25 kn tunnels achter ons.
Erg spectaculair. En géén één slagboom die dicht was. Noren hebben dé oplossing voor hoge vrachtauto’s: hoge tunnels! Geniaal! Kevers zijn het bij ons in het Limburgse... Halve tunneloplossingen en als puntje bij paaltje komt en iemand slaat met de vuist op tafel... dan kruipen de verantwoordelijken onder de spreekwoordelijke steen... En hier: Just Cruisin' Honey!
Op de route naar Fauske hadden we verder niets gepland. Het dorp zelf is een mijnwerkersplaatsje. Goed 10.000 inwoners. Niet veel te doen. Tijd voor een schoonheids slaapje een een korte blog update. Ook eens heerlijk… gewoon even niets. Morgen richting Mosjøen. Een oude plaats waar we in het oudste hotel van (noord) Noorwegen slapen.
09-07-08 Fauske - Mosjøen
Vertrokken om 08:00 uur
Aankomst Mosjøen 18:30 uur
Gebergmeisterd…
Hop hop, weer lekker vroeg op. Vandaag hadden we maar 275 km op de planning. Na vertrek uit Fauske gingen we pad richting Mosjøen. Twee leuke dingen hadden we die ochtend in ’t verschiet! Het passeren van de poolcirirkel (nu vanuit noordelijke richting) én het beklimmen van een berg om bij één van de grootste gletsjers van Noorwegen te komen.
Eerst naar de poolcirkel! Een schril contrast met Rovaniemi. Geen kerstman, geen pretparkachtige toestanden.
Gewoon een restauratie, een monument voor de gevallen militairen in de 2e wereldoorlog en een poolcirkel standbeeld.
De E6 gaat in dit gebied over de saltfjellet hoogvlakte. Het hoogste punt van deze hoogvlakte, en dus ook van de weg is 692 meter. De poolcirkel zelf ligt op 650 meter boven de zeespiegel.
Als je op zo’n hoogte zit dan verwacht je normaal bergen, maar hier was het echt plat als een pannenkoek. Erg tof, toendra met hier en daar een struikje… elandje hier, schaapje daar. Fascinerend.
Elke dag een nieuw land, althans zo lijkt het.
Na een bezoek aan het cirkelgebeuren gingen we weer verder nadat we een leuke foto van een infobord hadden gemaakt dat was veranderd in een reclamezuil van wereldbewoners. Iedereen heeft er nl. stickers op geplakt van allerlei pluimage.
De meest opvallende voor ons was die van “Groothertogdom Limburg”. POWER TO THE PEOPLE!
Op naar de Svartisen gletsjer.
Na lange tijd weer eens een ongenummerde weg op.
Wit op de kaart kan van alles betekenen: van karrenspoor tot een smalle weg.
In dit geval een tussenvorm. Eerst een verharde smalle weg (naar een lokaal ‘vliegveld’) en daarna een mooi stukje “light pea gravel”. We wisten vanuit de reisgids dat we voordat we aan de beklimming konden beginnen dat we eerst met een bootje een meer over moesten. Dus er zou wel iemand zijn die ons kon vertellen hoe zwaar de tocht zou zijn… Er waren wel 40 anderen… Easy does it!... Dachten we.
Dus: meertje over, vlaggetjes volgen, en ondertussen flink stijgen.
Het rotslandschap was echt weer verbluffend. Diagonale steenlagen echt zo ver als je kon kijken. Rood, zwart, grijs, bruin en elke 35 hoogtemeters een krijtwitte laag steen van een totaal andere soort die honderden meters lang door het landschap kruisten.
Mind blowing!
Toen we de gletsjer bereikten zagen we alleen de mond er van die eindigde in een meer van smeltwater.
Good ol’ BergMeisteR dacht:”ik wil het hele veld zien (930 m2)”… Dus als enige, want Sarina bleef ook achter, begon ik de klim van een metertje of 500. Maar na een goeie 300 meter zag ik dat ik niet eens op de helft was en mijn goed getrainde lijf (NIET lachen…) begon al aardig af te takelen.
Dusss...
Zoek Sarina maar op bovenstaande foto (gele jas)... Aardige tocht, prachtig zicht! Aangezien ik alleen was toch maar geen risico genomen en ben ik gebergmeisterd begonnen aan de afdaling. Ondanks deze nederlaag toch een sublieme klim!
Hierna moesten we nog een 80 km rijden naar onze slaapplek. Een super cosy oud hotel met heeeeel veeeel kamers. Er waren wel 5 of 6 gebouwen die allemaal in de stijl van 1800/1900 gebouwd waren. Heel erg leuk om te zien. Mosjøen was sowieso een erg leuke karakteristieke plaats. De straat Sjøgata is echt een snoepje.
10-07-08 Mosjøen – Trondheim & Oppdal
Vertrokken om 08:15 uur
Aankomst Oppdal 18:15 uur
Ooit op herhaling?
Na een zware dag van beklimmingen weer een dag van veel kilometers (525).
Weinig tijd over om veel te bekijken behalve de geplande stad Trondheim. Tijdens de rit blijft het landschap zich veranderen. Noorwegen is echt als een kameleon, bij elke schittering van licht verandert de kleur van alles wat je ziet.
Na ongeveer 400 kilometer waren we in Trondheim. Ik moet zeggen dat alle wegen tot nu toe super rustig waren. En dan heb ik het over de plusminus afgelopen 6000 kilometer… En nu richting het zuiden wordt het echt weer ouderwets druk. En de wegen worden niet beter, breder of overzichtelijker...Slechter eigenlijk...
Trondheim is een super leuke stad met ongeveer 155.000 inwoners (incl de ‘suburbs’). Van oudsher is Trondheim één van de belangrijkste steden van Noorwegen, zowel qua handel als qua religie. Niet verwonderlijk dus dat het grootste stenen bouwwerk van Noorwegen in deze stad staat.
De Niadaros domkerk (doet niet onder voor de kathedraal van Antwerpen) is de kerk waar Noorse koningen worden/ werden gekroond. De varkens wilden weer geld hebben als bezoekers naar binnen wilden, dus gedragen door principes hebben we alleen de buitenkant bewonderd. Niettemin prachtig om te zien.
Wat verder opvalt hier is het aantal oude pandjes. Echt legio.
Rode, gele, blauwe, bruine, groene, witte… erg knus. En super veel jongenen. Een super stad om te gaan studeren dat is zeker. Er is aan niets te kort ;0)
Via de houten brug over de rivier Nidelva zijn de oude houten pakhuizen te bekijken. Aan de overkant van deze straat zijn wat winkeltjes en legio terrasjes. Trendy en rustiek = hip! Echt een stad om eens naar toe te vliegen en gedurende een dag of 3 lekker te verkennen en uit te pluizen.
Na de city 'scan' hadden we nog 130 km te gaan totdat we in ons hotel aan zouden komen. Maar dat was maar een kattensprong voor ons kilometervreters. Oppdal is een echte wintersportcentrum. Ons hotel (en de anderen in dit dorp) waren hier dus ook echt op ingesteld.
Alles prima op de rit, en een hele goeie keuken! ’s Avonds hebben we nog via de laptop een filmpje/docu gekeken (Earth).
11 en 12-07-08 Oppdal – Beitostølen
Vertrokken om 07:50 uur
Aankomst Beitostølen 18:20 uur
Zwarte kringen en Seamour…
Een korte route met maar 250 kilometer te gaan. In Oppdal hadden we in het hotel gezien dat in het Dovrefjell Nasjonalpark muskusos-safari’s. Na maar liefs 40 kilometer rijden hebben we besloten om toch de safari te doen. Eigenlijk moesten we ons vooraf aanmelden, maar onze gids was flexibel (Money makes the world go round). Dus wij helemaal los op weg naar de muskusos. De E6 doorkruist Kongsvold op een metertje of 400 boven de zeespiegel (gokje).
Aangezien de muskusos een heel stuk boven de boomgrens leeft moesten we eerst een hele klim maken tot boven de boomgrens. Deze is in dit gebied op een hoogtemeter of 850. In dit nationaal park zijn de muskusossen tussen 1947 en 1953 geherintroduceerd nadat ze eerder door de mens waren uitgeroeid. Het oorspronkelijke leefgebied van dit dier (zeg maar een mega koe met horens die te groot zijn voor een dikke Amerikaanse slee, veel haar en een gewicht van zo’n 400 kg) lag in de noordelijke hoogvlakten van Noorwegen. In 2003 is er een telling gedaan van deze dieren. Het resultaat was toen 139 stuks. Nu goed vijf jaar later is de schatting dat het er zeker 200 zijn. Het park en haar bezoekers respecteren het dier en dat werpt zijn vruchten af.
Na een klim van een uur of 2 zagen we de eerste zwarte stippen op de kale berghelling. Toen nog een paar meer! In totaal hebben we een groep van 6 dieren gezien. Vier dames van een jaar of vier/vijf oud, een kalf dat ongeveer een jaar was en twee heren. Het maatverschil tussen de vrouwelijke en mannelijke dieren is onmiskenbaar.
’t Menke was echt een kolos!
Aangezien we zelf geen verrekijker bij ons hadden (die staat nog in de meterkast…) was de gids zo vriendelijk om er ons een te lenen… En ja hoor! De klassieke truc… Hoe help je mensen er aan herinneren dat een verrekijker écht noodzakelijk is tijdens een vakantie in Scandinavië..? Door zwarte schoensmeer aan de randen van de lens te smeren.
Thanks bro!
Alles gezien dus… en allebei een halve dag met zwarte kringen rond de ogen gelopen… en geen hond die je iets zegt… Manno, wat hebben we er zelf nog hard om gelachen ’s avonds.
De Dovrefjell is de enige plek in Europa waar deze dieren nog te zien zijn. De dichtstbijzijnde kudde is op Groenland te vinden. Een tamelijk eenmalige ervaring dus. Zéker als je de verrekijkeraffaire meetelt!
Vervolgens moeste we nog dik 200 km rijden richting Beitostølen.
Eén helft over de E6, vervolgens een stuk over een B weg (de 15) en daarna over de 51. Dit is tot nu toe, samen met de weg van en naar de kaap, dé weg van Noorwegen. Smal, bochtig en over een bergplateau waar de weg 1389 meter hoogte bereikt. Dus ver boven de bomengrens en met een uitzicht op de hoogste bergpieken van Noorwegen. Onbeschrijfelijk mooi. Na het bergplateau een mooie afdaling. Het eerste wat ik dacht toen ik hier reed was: “Hiér heeft J.R.R. Tolkien de inspiratie voor de Hobbitstee (the Shire) vandaan gehaald.
De stroken groen, de meertjes en riviertjes, de rotsen (“she’s mine, my precious…”). En toen kwamen de huisjes. Kleine blokhutjes, met kleine raampjes en gras als dak. Tientallen bij elkaar. Dit ís de Hobbitstee. Ik reed door mijn eigen dromen, als hard-core Tolkien fan. Ik heb zowat 3 jaar full-time zijn werk gelezen. Het beste ooit.
Nog even snel iets over het hotel. Toen Sarina vertelde dat het een Radisson SAS hotel was, waren de verwachtingen gewekt. En ja hoor, geen kamer maar een heel appartement! Met een mooie keuken en woonkamer en sauna. Echt superdelux! Met privé schaap!
Schaap? Yep, schaap! Seamour was er ook! We hoorden al een tijdje klokken rammelen en toen we op het terras keken stond er een schaap bij ons voor de deur. Na haar een stokbroodje gevoerd te hebben vertrok ze voldaan. Een mooie afsluiter van een mooie dag.
Beitostølen dag 2
Vandaag uitgeslapen tot kwart over zeven en na een ontbijtje de heuvels in getrokken. Na een wandeling van twee uur nog even wat door de omgeving te cruisen. Natuurlijk moest ik nog even terug naar “the Shire”. Gollem was nergens te bekennen…
Nu zitten we in het appartement en… Seamour is back! Met vriendin! Bheeeaah, bheeeaah.
Ondertussen hebben we ook onderburen gekregen. En Seamour staat hier gewoon tegen de balkondeur aan te schuren om weer wat te bikken te krijgen.
Vanavond nog even lekker de sauna in. En dan de laatste nacht op het vaste land van Scandinavië. Morgen vertrekken we naar Oslo, waar we de nachtferry nemen naar Frederikshavn. En dan is ’t alweer gepiept.
Op dit moment zijn we volgens MaartieMaartie (onze versie van TomTom) nog 1543 km van huis af. Morgen rijden we er zo’n 250. En van Frederikshavn naar de camping in Nijensleek, waar Mazzel en Zazou op vakantie zijn bij pa en ma BergMeisteR, zijn het er nog 833 km (Nijensleek tot casa BergMeister zijn 213km) De boot doet ’s nachts de rest van het werk.
Maar eerst nog een dag Oslo!
13-07-08 Beitostølen – Oslo - Frederikshavn
Vertrokken om 07:50 uur
Aankomst Oslo 10:50 uur
Aankomst Frederikshavn 07:30 uur
Laatste loodjes.
Vanochtend weer vroeg uit de veren om wat meer tijd te kunnen spenderen in de hoofdstad van Noorwegen. Na drie uurtjes rijden waren we er. Vandaag was de eerste dag dat we (stromende) regen hadden. Vanaf dat we gisteravond van Seamore afscheid hadden genomen tot vandaag rond 12:00 uur kwam het met bakken uit de hemel vallen.
Een flinke domper voor BergMeisteR. Ik ben van nature iemand die elke drie kilometer de ruiten van z’n auto schoon moet ‘sproeien’ en deze hele vakantie had ik dit niet gedaan met de achterruit… Om morgen na terug te zijn in Nederland een gedenkwaardige tekst er in te schrijven… Maar het mocht niet zo zijn. De tekst wordt nu opbewaard tot een volgende keer Noordkaap.
Dus… Oslo, in de regen. Best een aardige stad met een flinke winkelstraat (Karl Johans Gatte) en veel oude gebouwen. Helaas hadden we geen hele dag anders hadden we wellicht een betere indruk gekregen van het culturele hart van de stad. We mistten wel het warme levendige van een stadje als Trondheim. Maar misschien was het de overkill aan mensen, auto’s en andere drukte na drie weken van berken, dennebomen, sparren, elanden en hier en daar maar een mensch.
Wat echt bizar aan Noorwegen is dat alles, echt alles super duur is behalve muziek! CD’s en LP’s zijn stukken goedkoper dan bij ons.
Gevolg: Automatic for the People van R.E.M. en Easy Tiger van Ryan Adams (& the Cardinals) op (transparant oranje) vinyl gescoord!
Eén ding is zeker: de dame die langs onze auto liep toen ik met 50 km/h door een heeele grote poel water reed…. zal mij nog lang vervloeken. Denkt er ten minste nog iemand aan mij als de BergMeisteRs dit fantastische land verlaten.
Nu zitten we op de ferry naar Denemarken. Hier kruisen we morgen in een etappe doorheen, dus hier zullen we maar weinig over te melden hebben.
Een leuk vooruitzicht is wel dat we nog een kort bezoek aan Sarina’s familie hebben ingepland in Seedorf. Altijd relaxed om deze luitjes weer even te zien en bij te kletsen.
En daarna: snel naar de camping om ‘the dags’ op te halen.
De vakantie was een prachtige ervaring waar we ongelofelijk veel hebben gezien, gedaan en beleefd hebben. Van de twee landen die we helemaal van zuid naar noord hebben doorkruist was toch Noorwegen de absolute favoriet.
7561 km gereden en genoten!
Red Hot Chili Road Trip: Been there, done that!
Na ja, het is wat het is en meer niet. Zo zongen de Trockener Kecks het in de jaren negentig (album TK). Behalve dit stukje waarheid (het is wat het is en meer niet) staat nog een über coole songtitel op dit album, nl Zou Je Niettegenstaande De Recente Gebeurtenissen Toch Nog Een Verblijf Op Amoureus Gebied In Overweging Willen Nemen Alsjeblieft.
Als ik dit 'schrijf' is het 16:40 uur , zitten we al op de Stena Germanica, Göteborg van StenaLine.
huh, buim gepaot? Op de einoletste daag van ut jaor 
) hubbe ver eindelik get aan d'n haof gedaon! Zowaal achterom, twieje sjtuks, es veur eine.
Laatste reacties